SEVGİLİ DERYA,SENİN AİLENİ YAKINDAN TANIYORUM.GERÇEKTEN DUYUNCA İNANAMADIM.HALA ŞOKTAYIM.SEN KISACIK HAYATINDA İNANILMAZ AKTİVİTELER YAPMIŞ,SOSYAL VE BAŞARILI BİR İNSANMIŞSIN.BEN SENİNLE TANIŞAMADIM,ANNENİ TANIYORUM.SENİ KAYBETMEK ANNENİ,BABANI,KARDEŞİNİ VE AKRABALARINI BİTİRDİ....BU ACI COK BÜYÜK,SENSİZLİK ONLARA ÇOK ACI,NASIL SABREDECEKLER BİLEMİYORUM,İSYAN EDİYOR İNSAN...DERYACIM ÜZERİNE YILDIZLAR YAĞSIN,SENİN GİBİ İNSANLAR ÇOK AZ....DOST..

Derya'ya o kadan üzüldümki kelimeler bile yetmez. Çünkü kazadan bir gün önce Batman'da ötelde sohbet ettik. Tanıştık. Derya7yı dana önce tanıyordum. Batman'da ki programlarına yetişmediğim için, uğurlayamadım. Belkide özel araçla veya ertesi gün Batman'dan uçak direkt İstanbul'a kalktığı için caydırabilirdim. Derya'nın ölümünü kazayı duyduktan sonra yol arkadaşını Dilek'ten duydum. İki gün yemek boğazımdan geçmedi. Mekanı cennet olsun. Yıldızlar içinde yaşasın.

canım deryam,sen ailemizin ışığıydın,hep gururlanırdım senin gibi bir yeğenim var diye..Sen erdemli,evrensel düşünen kendini aşmış bir insandın.Seni kaybettiğime ben hala inanmıyorum,sen istanbul'dasın ve orada eğitimine devam ediyorsun.Buna inanmak istiyorum ama çok zor..Hala sesin kulaklarımda halacım diyen sesin,sensizlik çok zor be deryacım,hayat belki devam ediyor ama çok eksik ,çok acı bir şekilde ....Yalnız seni sevenleri görünce diyorum Deryacığım kısacık ömründe ne güzel şeyler başarmış..Sen çok özel ,çok başka bir çocuktun.Hayatın hep başarılarla dolu geçti.Ama sen hep mütevaziydin,asla şımarmadın.Ah be Deryacım herşey yarım kaldı ona isyan ediyorum,sana ölüm hiç ama hiç yakışmadı,sensiz herşey çok anlamsız, canım Deryam ,herzaman kalbimdesin,seni çok seviyorum.HALAN......

Derya'cığım, Alışamadık yokluğuna,boşluğunu hissediyoruz sürekli. Kızım Irmak'a söylememiştim senin aramızdan ayrıldığını, bir kaç kez sana ne olduğunu sormasına rağmen... 8 Mart gösterisi sonunda resmini yeniden görünce ve ruh halimizden anlamış olacak ki ; " Anne Derya nerede ? ne oldu ona ? diye sorunca artık saklayamadım. " Derya benim arkadaşımdı " dedi ve sanki bunu hissetmişti önceden. O anda çok belli etmesede gerçekten üzüldüğünü anladım. Bir daha seninle ilgili hiç bir şey sormadı. Seni tanıdığı haliyle arkadaşı olarak hatırlamayı istiyor. Evet Derya, seni hiç unutmayacağız.

Ne diyeceğini bilememenin bunalımını yaşıyorum. Hepimizin başı sağolsun.

deryacım, 8 mart geldi, bekledik belki bu sene gelmez diye ama geliverdi.. elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz, emin ol, elimiz de bi eksikli bu sefer ama.. sakın korkmayasın, unutan yok seni, bilmem alışır mıyız bu halsiz hale ama unutmayacağımız kesin.. ziyarete geldik seni, mor-beyaz puşinin yanına peace-feminen iliştirdik.. görüşmek üzere deryacım, 8 mart'ın kutlu olsun..

Ölümü idrak etmenin bu denli zor olduÄŸunu, Derya’yı kaybederek öğrenmek çok, çok acı. Yerli yersiz onu düşünüyorum, daha doÄŸrusu birdenbire aklıma geliveriyor, öylece... Bazen gözlerim doluyor, bazen de gülümsüyorum, hatırladığım anının rüzgârı beni ne yöne savurursa... Derya’ya iliÅŸkin olumsuz hiçbir ÅŸey hatırlamıyor olmak ilginç gelmiÅŸti önce. Acaba kayıplardan sonra böyle mi olur? Yok ama dedim sonra, bu kadar basit olmamalı. Derya’nın özel bir insan olduÄŸunu düşünürdüm hep. Özellikle birlikte dergi çıkarmaya baÅŸladıktan sonra fark etmiÅŸtim ondaki parıltıyı. Aklına, çalışkanlığına, adalet duygusuna hayran olduÄŸum arkadaşım... Doktora için sınavlara girdiÄŸi dönemde bunu kendisine söylemiÅŸliÄŸim de vardır. Canı sıkılıp da “olmayacak galiba” dediÄŸinde, “saçmalama Derya, sen yaparsın, benim sana güvenim sonsuz” demiÅŸliÄŸim (daha doÄŸrusu e-mail yazmışlığım) var iyi ki, onun da bana “saol GülizciÄŸim” demiÅŸliÄŸi... MeÄŸer bu küçük diyalogların önemi ne kadar da büyükmüş. Artık daha fazla dikkat ediyorum gündelik hayatta kurduÄŸum iliÅŸkilere, birbirimizi iyi hatırlayalım diye belki de...

bir ay oldu derya… yokluÄŸunu kabullenmek de alışmak da zor. durup dururken aklıma geldiÄŸin oluyor: gözlerin, sesin, ağız hareketlerin, jestlerin, kısa anılar ve hüzün. sonra yabancılaşıyorum bir an: gerçekten bitti mi, yok mu artık? tuhaf. senden sonra kalan tek ÅŸey hüzün deÄŸil. yaptıkların, yapmak istediklerin, yapmamı/zı isteyeceÄŸin ÅŸeyler, derya olsa ne derdi? 8 mart yaklaşıyor. coÅŸkulu geçecek. bıraktığın yerden devam edecek. artik vedalarda “kendinize dikkat edin” degil de “birbirinize dikkat edin” daha sik duyulur oldu. ben uzerimde sarfedilen emeklerin daha çok farkındayım artık, emek vermeyi daha cok onemsiyorum. bir ay oldu derya… bir yıl olacak, on yıl olacak. hüzün asla yok olmayacak ama umut daha çok olmalı.

Sevgili Derya, Erkenden öldüğünde bazı insanlar Gölgeleri kalır yeryüzünde. Sesleri Ve Vicdanları. Sesin ve vicdanın, gidişinle bıraktığın acının yanıbaşında şimdi sevenlerin için. Sevgiyle Nuray

Çok üzgünüm. Derya'yı Tesev çalışmalarındakşi anahtar rollleri ve statüsüyle tanıdım. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Kendisine Allahtan rahmet. sevenlerine sabırlar diliyorum.

"derya, üzerine yıldızlar yağsın" benim de duygularımı anlatıyor. Annemin ölümünün ardından annem için kurduğum benzer bir cümleydi. Biz onu, yıldızların üzerine aktığı bir gecede yolculadık. sevgili derya, hem tanışıyor hem tanışmıyoruz seninle ... varlığın, emeğin yaşamımızı dönüştürmek için sonsuz evrende yıldız parıltısıydı, senden öncekiler gibi... sen, iz bırakanlardan, ışığını salanlardansın... çok erken gidişin....

huysuz ve tatlı kadın uyanmaya çalışıyorum. odada bir tıkırtı. etek bluz dolaptan alınıyor, giyiliyor. az evvel banyodan çıkılmış zaten, kıvırcık saçlara şekil veriliyor. parfüm sıkılıyor. sonra hafiften aksi bir sesle: "hadi kalk artık, dersine git, ben çıkıyorum." ben 9 daki dersim için 8:45 te senin zorunla kalkarken, gözümdeki çapaklarla, üstüme geçirdiğim kot tişörtle güney kampüse koşarken, sendeki bu ne azim? kalkmışsın, giyinmiş süslenmişsin, kahvaltı edip sigara bile içmişsin. deryalım, kalktım, dersime de gittim, mühendis de oldum. ama yine uyanamıyorum. gelip yine beni uyandırsan olmaz mı? kahvaltı ederiz, sen bana yine yapmak istediğin, planladığın, düşündüğün, kafa yorduğun şeyleri anlatırsın. ben de senin çalışkanlığına, enerjine şaşırırım, sana okuduğum romanları anlatırım yine. sen rasyonel akıl hanım, hatalarımı söylersin bana, ben de söylediklerinde haklı olduğun için kızarım. sonra derim ki, haklı, ne kadar akıllı. yine güleriz. şimdi gittin, mahrum kaldıklarımızı düşünüyorum, neler neler vardı kafanda kim bilir, neler okuyacak, neler tartışacak, neler yazacaktın... ama sonra diyorum ki, derya bizde, içimizde şimdi. bizde kaldı. umarım hakkıyla taşırız seni, sen de kızmazsın bize, huysuz ve tatlı kadın. ne demiş şarkı, şarkılar seni söyler, dillerde nağme adın... dedim ya bizde kaldın, okuduğumuzda, yazdığımızda, söylediğimizde adın dilimizde nağme olsun, görüşmek üzere deryalım...

Sevgili Derya, O kisa yaşamına neler sığdırmışsın. İsmini bilmiyordum, ama fotoğrafını gördüğümde hatırladım seni . Çok kereler görmüştüm toplantılarda. Yaptıklarını araştırınca şu kısacık hayatına neler sığdırmışsın "kıskandım" seni. Bir dostumu, yoldaşımı kaybettiğimi anladım. Aramızdan ayrılmanın vesilesi bile kara kışa bakmadan yine mağdurların durumunu topluma aktarmak , sesi duyulmayanların sesini duyurmak için bir çalışma içindeyken oldu. Hani ya şu "gurur duyuyoruz" lafı var ya tam da sana yakışıyor. Seninle aynı toplumun ferdi olmaktan gurur duyuyorum "solcu, feminist, cıvıl cıvıl" kadın. Sağol bize yaşattıkların, duyurdukların, gösterdiklerin, öğrettiklerin için... Sağol bin kere sağol...Keşke bizleri sensiz bırakmasaydın böyle... Erdal Karayazgan

Derya Derya Derya, Dilsiz kaldım, çaresizz! Bir o yana bir bu yana koÅŸ dur, koÅŸtur, koÅŸÅŸ DUR! Burda öyle yan da yok Türkiyedeki kadar çok Acı çok! Çok acı çooook!!! Nerelerden çıktık yola İçimizdekini dönüştürene kadar kadına, insana Benzetene kadar bi’ÅŸeye UÄŸraÅŸtık durduk Daha da bitmedi yolculuk ha! Ama sen erken indin be Derya, çok erken indin! Seninleyken ne güzeldi :))) Kazmaydı, kürekti, ÅŸarap açacağı ve boynundaki kolye Åžimdi yolun ortasındaki bu demirler!?! -ah demek geliyor içimden, ahh!- Yenilip yutulmuyor Acı çok! Çok acı çooook!!!

Derya... Ãœzerine Yıldızlar YaÄŸsın Salı akÅŸamı, saat 18.30 suları… Tünel’deyim, Apartman projesinde açılışı yapılan bir sergiyi gezmeye gitmiÅŸim, Tililili’yi. Hrant’ın, 2007’nin ilk ve en önemli kayıplarından birinin adına yapılmış bir enstalasyon projesi, Tililili. Kaybın acısı hala taze… Tam sergiyi yapan kocaman yürekli Ermeni gençlerle sohbet ediyorum ki, kötü haber geliyor. TESEV ekibi Batman-Diyarbakır yolunda, kaza geçirmiÅŸ. Ä°lk haber bu. Haberi veren devam ediyor; Derya Demirler, hayatını kaybetmiÅŸ… 2007’nin en kötü kaybını anarken, 2008 daha iyi olsun derken aldığımız haber bu. Derya Demirler hayatını kaybetti, Dilek Kurban ve Elif KalaycıoÄŸlu yaralı… Derya’yı tanımadım, fotoÄŸraflarına baktıktan sonra çok kez aynı ortamlarda olduÄŸumuzu anımsadım, iki kelime etmeye fırsatımız olmadığını fark edip hayıflandım… Derya, henüz 28 yaşına girmemiÅŸti. BoÄŸaziçi Ãœniversitesi’nde okumuÅŸ, BoÄŸaziçi Gösteri Sanatları TopluluÄŸu’nun parçası olmuÅŸ, Feminist Kadın Çevresi’ne dahil olmuÅŸtu. Son durağı TESEV oldu… Sabahtan beri pek çok arkadaşımla konuÅŸtum, hepsinin sesine bulutlar çökmüş, ben tanımamışım ama o kadar çokmuÅŸ ki ortak tanışımız. Hakkında yazılanları okuduktan sonra bakıyorum aslında o kadar çokmuÅŸ ki ortak noktamız, tanışmış, birlikte iÅŸ yapmış, bir kadeh rakı içmiÅŸliÄŸimiz olması da kuvvetle muhtemelmiÅŸ yani… EÄŸer, dün akÅŸam o buzlu yolda, o ÅŸehirlerarası minibüste, zorunlu göç maÄŸdurlarıyla görüşmek için yola çıkmış olmasaydı, bir gün bir yerlerde elbet kesiÅŸecekti yolumuz… Derya’nın gidiÅŸini duyduÄŸumdan beri, kazanın olduÄŸu yeri gözümde canlandırmaya çalışıyorum. Muhtemelen daha önce geçtiÄŸim bir yer, oradan geçmediysem de, geçtiÄŸimiz 10 yıl içinde oralara gidiÅŸ geliÅŸlerimde benzer binlercesinden geçtim, Derya gibi zaman zaman minibüslerle, zaman zaman otobüslerle, az zaman da özel arabayla… Derya, DemokratikleÅŸme Programı'nın çalışanlarından biriydi, TESEV’in uzun süredir yürüttüğü Zorunlu Göç maÄŸdurlarıyla ilgili proje kapsamında Batman’daydı. Bir minibüste, ÅŸehirlerarası çalışan bir minibüste hayatını kaybetti… GidiÅŸi belki birilerine bir ÅŸeyler anlatır. Derya genç bir kadındı, demokrasiye inanıyordu, az önce bir arkadaşım söyledi, en son Açık Radyo’da bir programda, yaptıklarını anlatmıştı. “O kadar inanmış ve adanmıştı ki sesi” diye anlattılar. Anlaşılan yaptığı iÅŸin bir yerlerde bir iÅŸe yaradığını, baÅŸkalarının acısına bakmanın kendine çok ÅŸey kattığını farkındaydı. Gencecik bir kadındı, zorunlu göç maÄŸdurlarının peÅŸinden, onların sesini duyurmak için giderken kendisi de gitti… Bu coÄŸrafyanın en sert doÄŸa koÅŸullarında, bir minibüste, bildik kazalardan biri bu kez tanıdık, bildik birilerini vurdu… Dedim ya, Derya’yı hiç tanımadım ama o çalışma koÅŸullarını iyi biliyorum, o yolları, o yapılan iÅŸlerin, görüşmelerin insanın sırtına bindirdiÄŸi yükleri, o coÄŸrafyada oranın bir parçası gibi davranmanın ağırlığını… Ailesi ve dostları Derya’yı yarın (10 Ocak) saat 12.00’de EskiÅŸehir’den uÄŸurlayacak. Derya, üzerine yıldızlar yaÄŸsın… (9 Ocak 2008)

Seni uğurladıktan sonra belki de çoğu insanın yapabileceği gibi anneme koştum... Kardeşimden duymuş, ben söylemedim üzülmesin diye. "Yoksa tahmin ettiğim yerden mi geliyorsun" dedi. Öğrenmiş olduğunu görünce "Maalesef" dedim. Anlattım ona da duyduklarımı, belki hayalimde canlandırdığım şekliyle binlerce kez... "Çok genç be yavrum" dedi. Gözleri doldu. Hiç bir anne getiremez hayaline yavrusunu kaybetmiş olmayı, kıyısından geçti o düşüncenin, gözleri doldu. Ya başına gelmiş olsaydı, ona da göstermeyeceklerdi yavrusunu son bir kez, kıvırcık saçlarını okşayamayacaktı son bir kez. Aynı odada uyurken, gece uykunda konuşurken, pijamalarınla otururken karşımda, çatır çatır tartışırken düşüncelerini, içmeye giderken süslenip püslenirken, gülerken gözlerinin içi... Hiç bir kötü anı gelmiyor gözümün önüne, tüm o huysuzluklarını unutmuşum. Kavgalarımızı değil barışmalarımızı hatırlıyorum sadece... Cumartesi akşamı konuşmuştuk daha... Anlamıştık birbirimizi. Bir önceki görüşmemize gelememiştim hasta olup. Bilsem gelmez miydim? Annen "onu en son gördüğünüzde nasıldı?" diye sorduğunda düğümlenir miydi boğazıma sözcükler? Annem "Derya'ya bundan sonra yapacağın en iyi şey ona hediye göndermektir" dedi. "Yaptığın iyilikleri ona göndermek niyetiyle yaparsın, sevabını bağışlarsın" dedi. Yaptığımız bütün iyilikleri göndersek ulaşır mı sana? Sevinir misin, yoksa göz mü devirirsin? Sana karanfiller bıraktık, onlarca çiçek. Teselli olur mu sana yazma yanına koyduğumuz mor puşimiz... Burada adını sevgiyle ve saygıyla anacak onlarca kişi olacak. Sen de gördün değil mi? Belki de en önemlisi budur: Giderken böyle sevilerek ve uğurlanmak... Yaptıklarınla, kurduklarınla bunu sen hazırlamışsın... Kısacık serüvenimizde seninle paylaştıklarımız için çok mutluyum, senden öğrendiklerim için şanslıyım. Bizi görebiliyor musun bilemem ama biz yaşadığımız sürece yüreklerimizde, düşüncemizde ve mücadelemizde olacaksın. Elbet bir gün görüşeceğiz, o güne dek hoşçakal...

en çok içimi yakan ne biliyor musun? to do listinde o kadar çok şey vardı ve sen programını bozacak sürprizlerden o kadar nefret ederdin ki. öfkeni tahmin edebiliyorum. bir yerlerde bu işe çok sinir olduğunu biliyorum. kader denilen her neyse bir göz devirmeyi hak etti di mi derya... imkansızlığını bile bile çaresizce şunları düşünüyorum: keşke o an yanında olabilseydim... keşke sana siper olabilseydim. bu çaresizlik çok kötü... keşke ölüm aleyhine şikayet dilekçesi yazabilsek, onu geri verin bu hiç hakkaniyetli değil diyebilsek. neye, kime kızacağımı, nerden hesap soracağımı şaşırdım. etrafım kapı duvar tek bildiğim sen artık telefonlara çıkmayacak emaillere cevap yazmayacaksın, odandan çıkıp "hadi biz sigara içelim sen de yanımızda dur" demeyeceksin. sen gündelik hayatın ulaşılabilir bir yerlerindeyken yanlış yaptığımda bunun uzun sürecek bir vaaza neden olacağını bilir, herneyse yapmamaktan çok senin mümkün olduğunca geç öğrenmene çalışırdım. Sırf o "ben söylemiştim"i duymamak için atmayacağım takla yoktu. düşününce biz çok fena kızkardeş olmuşuz di mi deryam? birbirine kızan ama yine de bibirlerinden vazgeçmeyen kızkardeşler. şimdi ise daha çok korkuyorum. sürekli bir yerlerden bizi izlediğini düşünüyorum. İçine sinmeyen birşeylerin gerçekleşmesine neden olmaktan korkuyorum. Üstelik artık bunu senden saklamanın imkanı yok çünkü sen artık vicdanın kendisi oldun. İstemediğin şeyler olduğunda rüyama girer misin? Bana ne istediğini söyler misin? Her gece seni bekliyor olacağım.

sevgili arkadaşım her ne kadar yakın bir ilişkimiz olmadıysa da sürekli fkç ve bgst olarak neler yaptıklarınızı ve yazılarını takip ediyordum. uzun süredir görüşmüyor olsakta hep birlikte olduğumuzu hissediyordum. inan çok üzüldüm. hepimizin başı sağolsun.

"sen güzel insansın herkes biliyor bunu yaramı alıp uzak şehirlere gidiyorsun -saçlarımı düz bir denize ısmarlıyorum utanma! ayıp değil ki bu bak ben utanıyor muyum? kanayana kadar dizlerim, misket oynarken hem, unutma herkes birilerinin yarasını taşır uzaklara." bazen çok konuşan ben hiç bir cümle bilmiyorum gibi oluyor. ne kahretmek iyi geliyor ne sövmek, ne dövünmek. çok soğuk ama tek gelen dilimden "başımız sağolsun" demek...

Kelimeler duygularımızı tariflemek için yetersiz kalıyor.Düşüncemizi sınırlıyor. Ne söylesek artık bir anlamı yok belki. Ama bil ki artık hep eksiğiz..hep eksik..

olum gercegini bu kadar erken hatirlatmasan olmaz miydi? yakinlarina sabir diliyorum. isik icinde yat.

Cok yakınlığım olmadı seninle.. Üç beş toplantı.. Rastlaştığımızda sıcak bir selamlaşma.. Okuduğum birkaç yazın.. Ama gerçekten çok üzüldüm. Seni kaybettikten sonra feminisite'yi açıp resmine onlarca kez baktım. Her seferinde daha çok sıkıldım. Daha çok hatırlamak istedim seni..Eren'le ilgili yazını tekrar takrar okudum. Keşke seni daha çok tanıyabilseydim.. Feminist hareket senle eksildi. Senin bıraktıklarınla çogalacak.. Rahat uyu!

Derya, senin birden aramızdan ayrılacağın hiç aklıma gelmezdi. Kötü haberi duyduğumda inanmadım,inanmak istemedim. Yanlışlık olmalı, belki yaraladır diye düşündüm. Malesef gerçekti ve hiç bir gerçeğin olamayacağı kadar acı ve soğuk bir gerçek. Ocak ayının keskin soğuğunda insanın içini yakan, inalmaz bir gerçek... Sürekli gözümün önünden geçiyorsun, konuşmaların, koşuşturman, heyecanlı hallerin geliyor aklıma, sesin kulağımda çınlıyor. Her zaman yapacak bir çok işin vardı daha yapacak çok işin vardı, çok genç ayrıldın aramızdan. Senin yokluğun o kadar dokundu ki hepimize, kabullenemiyorum. Gözümü kapatınca yanlızlığını, üşüdüğünü hissediyorum. Üşüme yanlız değilsin, sen hep bizimle olacaksın, gülüşünle, dostluğunla, sevginle hep içimizde olacaksın Canım arkadaşım...

O kadar yakışmadı ki ona ölüm, inanamadım, inanamıyorum, elimde deÄŸil. GönderdiÄŸi maillere bakıyorum, sonunculardan birinde “ben yedisi ile dokuzu arası Batman’dayım, ama mailleri elimden geldiÄŸince takip edeceÄŸim” diyor, ama sonra gelmiyor hem de hiç haber vermeden gelmiyor… Ä°lk defa onsuz bir organizasyon yapıyoruz, trene atlayıp hep birlikte EskiÅŸehir’e gidiyoruz. Dile gelmiÅŸ olmasa da onu orada bizi bekler bulacakmışız gibi bir ÅŸeyler var sanki hepimizin içinde. Ama EskiÅŸehir garı karanlık ve üzgün karşılıyor bizi, … Derya orada deÄŸil … Bazıları vardır ki, insan hep yanında kalacakmış sanır, plansız programsız, farkında olmadan ama, sadece öyle kabul eder. Derya öylesine gerçek, öylesine canlı, o denli insani bir yerleri doldurmuÅŸ ki varlığıyla, gidiÅŸi eksik kılıyor yaÅŸamı, yarım bırakıyor… Belki de aramızdaki yaÅŸ farkının etkisi ile ona biraz da ÅŸefkatle karışık bir sevgi ile baÄŸlanmış olduÄŸumu fark ediyorum ÅŸimdi. Heyecanlı, telaÅŸlı halleri, asık suratlı, huysuz halleri, tepesine topladığı kızıl bukleleri, bordo ojeli beyaz elleri, çilleri, her ÅŸeyi, geçip gidiyor gözümün önünden. O kadar gerçek ki, artık olmayışında bir anlam bulabilmem hiçbir ÅŸekilde mümkün deÄŸil, bu ölüm hiç zamanlı deÄŸil, hiç haklı deÄŸil… Birçok ÅŸeyi paylaÅŸtığımız uzunca sürede yaptıklarına, yapabildiklerine tanık oldum ve yapmak istediÄŸin her ÅŸeyi yapabileceÄŸine yürekten inandım, ÅŸimdi sen gittin, ne diyeyim… Eksik Kaldık…